Back to school 

School is weer begonnen, oftewel terug in het regime. Ik heb daar altijd moeite mee. Zeker na de zomervakantie. Aan de ene kant, heerlijk om weer wat meer tijd voor jezelf te hebben. Maar aan de andere kant betekent dat weer elke ochtend brood smeren, op tijd op school zijn en gehaast.  Ik ben er niet voor gemaakt. Het "moeten".  Milo vraagt ook vaak , mam waarom MOET ik eigenlijk vijf dagen per week naar school? Hij vindt het teveel. En ik stiekem ook. Vier dagen school vind ik persoonlijk meer dan genoeg.  

En dan de schoolrun. Elke ochtend. Soms zit ik om 08.30 echt even bij te komen in de auto van het ritueel vanaf 7uur. En dan heb ik maar 1 kind! Maar goed wij zijn ook gewoon geen ochtendmensen. 

Ik breng Milo bijna altijd met de auto naar school omdat ik 9 van de 10 keer doorga naar mijn werk,  aan de andere kant van de stad. Bij hem op school heb je veel bakfietsen. Heeeel veel bakfietsen. Ik word er gek van! Die dingen staan overal. Op de stoep, op de straat. Sterker nog, ze staan ook vaak gewoon op auto parkeerplekken. Of er staat een hele groep "bakfietsouders" op de bakfiets op de stoep te praten zodat er niemand door kan. Hoor hier mijn frustraties 😉  Ik ben niet de gelegenheid om mijn kind elke dag lopend of met de fiets naar school te brengen. En ik heb geen oppas of au pair die dat voor mij doet. Dus dan is het gewoon de auto. En ook nog eens benzine en geen elektrische,  hoe durf ik haha. 

Dan is de eerste ouderavond. Krijg je te zien wat je kind allemaal gaat leren dit schooljaar. En begrijp mij niet verkeerd, ik heb onwijs veel respect voor leerkrachten. Ik ben alleen het niet altijd eens met het schoolsysteem in de brede zin. De druk die er soms al op kinderen wordt gelegd. Milo heeft zelf een klas overgeslagen en dit is echt vanuit school gekomen. Hij verveelde zich. En hij, en wij als ouders zijn onwijs goed begeleid in dit proces. Door mijn werk wist ik hier ook het nodige van en was ik hier kritisch op. Tip mocht je kind een klas overslaan vraag altijd om een plan vanuit school, mocht het in de toekomst toch niet goed gaan heb je alles op papier.

Toen ik nog geen moeder was had ik al eens de serie / film "de luizermoeder" gezien. Ik dacht echt dat het een parodie was op het schoolse leven. Maar ik kwam er al snel achter dat het echt zo gaat! Luizen pluis rooster wordt gemaakt (iellll), taken worden verdeeld aan ouders etc. Met een drukke baan ernaast is dit soms lastig te combineren. Vroeger werkte moeders vaak minder of soms niet, en is het natuurlijk heel leuk betrokken te zijn bij de school van je kind. Maar om nou elke paar weken mijn vrije dag op te geven om in een museum  rond te lopen met gillende kinderen, nee dankje. 

Ook met traktaties en kerstvieringen etc zie ik ook de mooiste creaties voorbij komen. Ik voel mij dan soort loeder moeder want ik koop gewoon een doos ijsjes en die deelt hij lekker uit. Of ik bestel de traktaties. Dan wordt het helemaal mooi ingepakt thuis bezorgd. Top!  

Vanaf dit jaar, groep 5, staan ook surprises op het programma met sinterklaas. Ik hou mijn hart vast. Ben totaal niet creatief,  dus ga maar eens kijken of die ook kant en klaar besteld kunnen worden hahaha.

Wanneer je kind naar de basisschool gaat ontstaat er echt een nieuwe wereld. Aan de ene kant heel leuk, want je ziet de ontwikkelingen en het gaat zo snel! Maar er komt ook een hoop bij kijken. En voor vrije mensen zoals Milo en ik is dit soms best puzzelen. Elk kind (mens) is anders en als je niet meteen binnen het plaatje past is dat toch vaak zoeken. Maar ik vind het juist heerlijk! Lekker niet in het "plaatje " passen. Want wie heeft dat eigenlijk bedacht? Ik vind dat iedereen lekker moet doen waar je gelukkig van wordt. En dat vind ik ook het belangrijkste. Het boeit mij precies niks wat voor IQ mijn kind, of een kind überhaupt, heeft,  als hij maar gelukkig is.  Zo cliché, maar zo waar! Wij blijven lekker buiten de lijntjes kleuren, want daar binnen is het maar saai 😉