Happy Fucking Newyear

 

2026

Weer een jaar voorbij. Het jaar leek voor mij voorbij te vliegen en voorbij te kruipen.

Veel mooie momenten gehad maar ook dieptepunten.

Het jaar waarin ik mijn beste vriend in januari 2025 verloor. Wij verloren hem en hij verloor zijn strijd met leven. Of won zijn strijd, het is maar net hoe je het bekijkt.

 

Het jaar waarin ik zes weken na het overlijden van Daan helemaal alleen naar Zweden ging voor een retraite. 

Dat was precies wat ik nodig had. Midden in de prachtige natuur van Zweden zijn. Met mensen die mijn verhaal niet kende. Geen afleiding.  Ik ben mijzelf aardig tegengekomen toen. Maar dat was goed. Het heeft mijn rouwproces , en gevoelens die daarbij komen kijken, goed gedaan.

 

Het jaar waarin ik met mijn zoon mijn droomreis naar Thailand ging maken (hierover heb ik ook een blog geschreven).

Dit was absoluut mijn hoogtepunt van het jaar en heeft ons beide zo goed gedaan.

Want niet alleen ik, maar ook Milo had te maken met een groot verdriet en rouw om een dierbaar iemand. 

En hoe erg ik ook probeerde als moeder mijn verdriet zo min mogelijk zichtbaar te laten maken, dit is gewoon niet mogelijk.

Thailand zorgde voor luchtigheid, heling en ontspanning samen. Avontuurlijk drie weken reizen zonder plan. Het kan gewoon met kind, ook alleen als moeder. Dit gaf mij  ook rust, dat ik deze reizen niet op hoef te geven omdat ik nu alleenstaand ben. 

 

Het jaar waarin ik een andere functie kreeg binnen mijn organisatie. Intern kon ik overstappen naar schoolmaatschappelijk werk. Ik was na 8 jaar toe aan een nieuwe uitdaging, dus besloot ik na herfstvakantie de stap te nemen.

Spannend, maar ook goed.

 

Het jaar waarin ik met een goede vriendin een lang weekend naar Spanje ging. Met z'n 2en, zonder kinderen. Dit heeft ons beide goed gedaan, 5 dagen lang zon , zee , strand en Sangria.

 

Het jaar waar ik nog druk bezig met het boek rondom de suïcide van Daan. Wat in mijn hoofd soms sneller 'moet' van mijzelf, maar niet altijd gaat. Het vraagt emotioneel ook veel van mij, dus ik moet mijn momenten pakken.

 

Het jaar waar er privé enorm veel gebeurde en speelde met zowel mij als dierbare om mij heen. 

Kortom een heel bewogen jaar. Waar ik nu even de nasleep van voel.

Rondom de feestdagen, en ook nu richting de sterfdag van Daan. 

Twee weken vrij, en dan komt alles los. En dat is ok.  Emoties mogen, nee moeten zelfs, eruit. 

En waar we onze kinderen vaak voor deze emoties willen beschermen, probeer ik steeds opener en eerlijker te zijn.

Want ik leer mijn eigen zoon zijn emoties te voelen en te uiten, dus waarom mag Mama dat dan niet? Ik merk dat dit lucht geeft en hij dit zo goed oppakt. Kinderen zijn zo flexibel en snappen zoveel meer dan wij vaak denken. 

Afgelopen dagen heel rustig aan gedaan en wat was dat fijn. Vooraf had ik allemaal plannen voor de tweede week van de kerstvakantie. Maar ik merkte dat zowel Milo als ik echt behoefte hadden aan rust. 

Per dag kijken/voelen waar we zin in hebben. Spelletjes spelen, buiten spelen met de sneeuw, naar de bios. 

Het klinkt zo cliche (ik word oudddd), maar het zijn echt de kleine dingen in het  leven. Kinderen vertragen je leven. Waar wij soms geneigd zijn alleen maar door te gaan, geven kinderen het duidelijk aan als het teveel is (die van mij in ieder geval wel;)

 

Gelukkig ben ik over het algemeen positief ingesteld. Na regen komt ALTIJD zonneschijn en ik heb niet voor niks een tatoeage van de zon laten zetten.

'Life isn't about waiting for the storm to pass, it's learning to dance in the rain.

We denken vaak dat het gras groener is bij iemand anders. Dat die het beter heeft of 'gemaakt' heeft in het leven.

Maar iedereen krijgt zijn eigen shit om mee te dealen. De een wat meer en zwaarder dan de ander.

Maar we krijgen allemaal te maken met verlies, rouw, ziekte van onszelf of dierbare.  Daar hebben we geen invloed op.

Waar we wel invloed op hebben is hoe we er mee om gaan en om lief te zijn naar de mensen om ons heen.

Een glimlach kan iemands dag maken en koop eens een krantje van de straatverkoper.

En nee, ik ben ook zeker niet heilig en ook niet altijd vrolijk. En ik vlieg ook wel eens uit de bocht naar Milo of iemand anders. 

Maar sorry zeggen kost niks.  En ook vriendelijkheid kost niks.

Als ik dan een goed voornemen voor 2026 heb is het om hier nog meer bij stil te staan

 

(Ik zou het leuk vinden als het mijn blog hebt gelezen, een reactie te lezen. Bedankt voor degene die dit doen).