Co-ouderschap

(ik waardeer het erg als het stuk hebt gelezen, je een reactie plaats. Dank daarvoor alvast)

Co-ouderschap. Het is niet iets waar je voor tekent, voordat je samen een kind op de wereld zet. 

Maar in mijn  optiek is het wel de meest fijne oplossing voor een kind, in een niet zo'n fijne situatie als een scheiding. 

Drie jaar geleden ging de relatie met de vader van onze zoon over. Wat aanbreekt is een tijd voor onzekerheid, stress en veel emoties. Wanneer een relatie uitgaat, is dit sowieso al heftig. Maar wanneer er kinderen (of in ons geval, een kind) in het spel is, vond ik dit nog een tikkeltje complexer.

Je weg vinden om samen een kind op te voeden, en daarnaast het verwerken van de relatie en de toekomst die ineens anders is. 

Ik vond het nogal wat.

Ondanks dat je rationeel weet dat het de beste keuze is, maakt het proces niet makkelijker.

Ineens moet je allemaal afspraken maken over de omgang, opvoeding, overdracht etc. 

Gelukkig waren wij er vrij snel over uit dat co-ouderschap de beste oplossing zou zijn. Het vraagt veel flexibiliteit van zowel ouders als het kind. 

Wij kozen voor 4 dagen per week bij mij en 3 bij  Ruben. Dit betekent veel schakelen voor Milo, veel heen en weer. 

Maar omdat hij toen nog maar 4 jaar oud was, vonden wij een hele week voor zowel hem als voor ons te lang.

Deze regeling hebben we eigenlijk nog steeds aangehouden en voor ons werkt het zo.

Wat scheelt is dat we niet een heel strak schema hebben. We zijn flexibel met vakanties, en met dagen ruilen etc. 

Wel denk ik dat dit niet voor iedereen mogelijk is. Voor sommige (ik denk meerdere) situaties is hele strakke en heldere afspraken wel het beste. Zo kan er ook geen discussie ontstaan.

Wij hebben toen er tijd wel een ouderschapsplan gemaakt, maar eigenlijk nooit echt 'nodig gehad'.

Co-ouderschap betekent ook alles of niets. OF ik ben full time moeder en moet alles zelf doen, OF het is heel stil in huis en kan doen en laten wat ik wil. En natuurlijk is dit laatste ook regelmatig erg fijn ;)

Wel blijf ik de overgangsdagen zelf nog steeds soms pittig vinden. Als ik op donderdag thuis kom, is het altijd zo stil in huis.

Niemand om eten voor te maken (al kook ik wel voor mezelf gelukkig), niemand om naar bed te brengen en een verhaaltje te lezen.

Maar gek genoeg went die vrijheid ook weer heel snel. En tegen de tijd dat Milo op zaterdag of zondag weer thuis komt, is het ook weer schakelen voor allebei.

Hij aan een andere situatie. Bij mama is alles toch net weer anders dan bij papa. En ik aan weer volledig 'aan staan'. 

De dag dat Milo thuis komt probeer ik ook zo min mogelijk te plannen. Lekker bijkomen, rust dagje.

Ook heb ik gemerkt hoe flexibel kinderen zijn. Bedtijden kunnen echt wel wat verschillen bij de ouders. 

Je kan nou eenmaal niet alleen maar dezelfde regels en afspraken hebben. Ook niet bij co-ouderschap. 

Maar goed, in de meeste relaties ligt ook niet iedereen op 1 lijn. 

Co-ouderschap is naar mijn mening wel alleen mogelijk als je goed met elkaar kan communiceren. En nee, dit lukt ons ook echt niet altijd, maar we doen ons best. 

Wanneer dit niet gebeurd, kunnen kinderen proberen de andere ouder uit te spelen.

Wij spreken elkaar dan ook heel veel. Samen beslissingen maken over school, sport, opvoeding en noem maar op. 

En nee, dat is echt niet altijd makkelijk.

Maar uiteindelijk doe je allebei wat je denkt wat het beste is en probeer je een middenweg daarin te vinden.

Ik las laatst een artikel waarin stond dat er veel mensen bij elkaar blijven 'voor de kinderen'. Hier ben ik het zeker niet mee eens.

Natuurlijk, je probeert er alles aan te doen om de relatie te laten slagen. En wanneer er kinderen in het spel zijn, ga je waarschijnlijk net een stapje verder. 

Maar in dit artikel stond beschreven dat de meest gelukkige kinderen zijn

Kinderen die opgroeien in een situatie waar ouders gelukkig zijn samen. Daaronder komen kinderen waarvan de ouders niet meer samen zijn, maar wel goed contact met elkaar hebben. 

En heel ver daaronder stond kinderen die opgroeien in een situaties waarvan de ouders ongelukkig zijn en waar zelfs huiselijk geweld plaats vindt. 

Niet meer samen in een huis wonen, wil in mijn ogen niet zeggen dat je geen gezin meer kan zijn. De tekening die hij gemaakt heeft (zie bovenin ) symboliseert voor mij hoe hij ons ziet. 

Samen zijn verjaardag vieren. Samen feestdagen vieren. Alle belangrijke momenten wil je als kind je beide ouders erbij hebben.

Het allerbelangrijkste vind ik dat hij nooit het gevoel heeft dat hij moet kiezen. 

En dan moet je als ouders soms maar je gevoelens aan de kant zetten. 

Ik besef mij ook heel goed dat dit niet voor iedereen mogelijk is. 

Je hebt hier twee welwillende ouders voor nodig, die soms hun eigen ego opzij kunnen zetten.

Op mijn werk heb ik zoveel voorbeelden gezien waarbij ouders elkaar het licht niet meer in de ogen gunnen. Kinderen mogen de 'andere' familie niet meer zien, er wordt ruzie gemaakt over een onderbroek die niet mee terug is gegeven. 

Wat je eigenlijk ziet zijn de ouders die weer kind zijn. 

En het is echt niet altijd makkelijk. Maar als de wil er is en het is enig sinds mogelijk, is dit in mijn ogen, naast het gelukkige gezin waar ouders happy zijn, the next best thing.