Anderhalf jaar verder 

Anderhalf jaar zijn we (bijna) verder sinds het overlijden van Daan.  Voelt als een eeuwigheid, en ook alsof we elkaar gisteren nog hebben gezien. Dat is wat de tijd doet. Het vervaagd. Vertraagd. Maar zorgt er ook voor dat je in 1 seconde weer in een moment samen kan zijn. Door bepaalde muziek te horen, op bepaalde plekken te komen, of bepaalde geuren te ruiken.

Anderhalf jaar geleden sinds we voor elkaar contact hadden. Elkaar belden om over alles en niks te praten. En anderhalf jaar geleden dat het ene telefoontje kwam.  

En wat is er veel gebeurd in die tijd. De tijd dat hij weg is, maar vaak nog steeds niet weg voelt. Verhalen, filmpjes en foto's houden iemand levend. Ook over iemand praten, houdt diegene levend. 

Maar het missen is er natuurlijk ook heel erg. En dat komt op de gekste momenten. Momenten waarop ik het niet verwacht. Rouw zit vaak juist in de kleine dingen en onverwachte momenten. Wanneer ik op het strand zit en uitkijk over zee bijvoorbeeld. De zee die zo oneindig is, dan kan ik ineens volschieten. Op het strand kwamen we vaak en hebben we zulke leuke momenten gehad. 

Rouw is zo ongrijpbaar en niet vast te pakken. Het valt niet te plannen en je hebt het niet onder controle. Net als het leven en de bijhorende emoties. Ook die komen en gaan. En zijn niet vast te pakken en te grijpen. 

Wat ik vooral heb geleerd in deze anderhalf jaar is vooral te leven in het nu en te genieten van de mooie momenten. En nee, dat lukt mij zeker ook niet altijd. Maar het besef dat het leven elk moment kan veranderen, zorgt ook voor meer levensenergie. 

Rouw is een constant proces. Toen Daan net overleden was, hoorde ik veel 'het eerste jaar is het zwaarst'. En ergens was dit misschien ook zo. Alle 'eerste keren' zonder degene van wie je houdt. Verjaardagen, feestdagen, vakanties etc.  Doordat ik vaak deze opmerking hoorde dacht en hoopte ik ook dat het na een jaar beter zou worden. En op sommige momenten is dit ook zeker waar. De zwaarte en de paniek die ik in het begin veel voelde, is absoluut minder geworden. Maar rouw stopt nooit. Wat ik hierboven als schreef; het komt en het gaat. Na een jaar is niet ineens alles beter. Zelf had ik juist een hele zware periode rond een jaar. De sterfdag, de feestdagen ervoor. Gelukkig is die periode ook weer voorbij. En heb ik juist geleerd eraan toe geven en niet te vechten tegen die gevoelens. En dan gaat het na een tijdje weer over. En voelt alles weer veel lichter. 

Het leven heeft ook zoveel moois te bieden. En door de zware dingen die we meemaken, denk ik dat we de mooie dingen juist nog beter kunnen zien. Er is geen licht zonder donker. En na regen komt altijd zonneschijn. Zo cliché allemaal, maar het zijn niet voor niks clichés.

Rouw is de andere kant van liefde, hoorde ik laatst. En daar sluit ik mij helemaal bij aan.