Anderhalf jaar verder 

Anderhalf jaar zijn we (bijna) verder sinds het overlijden van Daan.  Voelt als een eeuwigheid, en ook alsof we elkaar gisteren nog hebben gezien. Dat is wat de tijd doet. Het vervaagd. Vertraagd. Maar zorgt er ook voor dat je in 1 seconde weer in een moment samen kan zijn. Door bepaalde muziek te horen, op bepaalde plekken te komen, of bepaalde geuren te ruiken.

Anderhalf jaar geleden sinds we voor elkaar contact hadden. Elkaar belden om over alles en niks te praten. En anderhalf jaar geleden dat het ene telefoontje kwam.  

En wat is er veel gebeurd in die tijd. De tijd dat je weg bent, maar vaak nog steeds niet weg voelt. Verhalen, filmpjes en foto's houden je levend. Ik praat ook nog veel over je. En dat zal ik ook blijven doen. 

Maar het missen is er natuurlijk ook heel erg. En dat komt op de gekste momenten. Momenten waarop ik het niet verwacht. Niet perse op de momenten wanneer je het verwacht. Op verjaardagen, feestdagen etc. Maar rouw zit vaak juist in de kleine dingen en onverwachte momenten. Wanneer ik op het strand zit en uitkijk over zee bijvoorbeeld. De zee die zo oneindig is, dan kan ik ineens volschieten. Op het strand kwam je zo vaak en hebben we zoveel leuke momenten gehad. 

Rouw is zo ongrijpbaar en niet vast te pakken. Het valt niet te plannen en je hebt het niet onder controle. Net als het leven en de bijhorende emoties. Ook die komen en gaan. En zijn niet vast te pakken en te grijpen.